voorbereidingen

23 okt, 15:26
 
 
Hoi iedereen,

aangezien ik steeds vaker de vraag krijg of we nog niet weg zijn...(?) dacht ik laat ik iedereen eens op de hoogte gaan houden...

het belangrijkste heb ik ondertussen binnen, mijn diploma! ben nu officieel verpleegkundige en het voelt nog goed ook! :brancard: (denk dat ik dit maar blijf, ;-) . Nu moet ik nog een jaartje werkervaring opdoen, en hier gaat het dus om, in september van dit jaar zijn de visum-eisen zo veranderd dat mijn duaal werkervaring niet meer telt. :-( , zwaar minder, want we hadden idd gepland om dit jaar te vertrekken.
Maar achteraf goed, want nu ik als gediplomeerde werk, zie ik ook in dat dat jaar heel waardevol is en ik anders down under een probleem had gehad, want je komt zonder ervaring niet aan de bak, zelfs niet als vpk!
Goed plan 2 dus, we werken nog even door, heeft nog meer voordelen, kunnen een jaar lang nog flink sparen, want je hebt nooit genoeg voor zoiets, en we willen voordat we ons permanent in ozzie vestigen ook nog even zuid en midden Amerika zien (ik weet het klinkt erg assosiaal....is het ook)
En we kunnen alle papierwerk rustig afhandelen, en ik weet het hebben we zelf voor gekozen, maar wat een werk! is al een selectie proces opzich, je moet wel erg graag willen...(of gek zijn)
Maar ja we zijn onderweg, de toets engels hebben we beidden in 1 keer gehaald,:banana: was wel pittig! en de meeste documenten zijn langs de notaris geweest. Nog even en dan kan de aanvraag voor diploma assesment de deur uit, en dan.... 3 maanden zeker wachten op het eerste oordeel, of mijn diploma goed genoeg is.

Verder is het natuurlijk ook een emotionele voorbereiding... ondanks dat het nog zeker een jaar duurt, komt het steeds dichter bij en ga je dingen voor het laatst doen of omdat het nu nog kan, vooral met de familie.....
Ik denk nu toch wel vaak aan de gevolgen voor iedereen rond mij, ook al woon ik al lang niet meer in L'dorp afstand is ook een gevoel....In het ziekenhuis wordt ik ook vaak geconfronteerd met situaties waarover ik niet wil nadenken hoe dat zou gaan als we dadelijk down under wonen....
Heb zowiezo al het schuldgevoel dat ik mijn en zijn ouders een aantal jaar van hun leven kost, maar hopelijk overschat ik mezelf dan toch...
En helaas (grapje) ben ik er niet in geslaagd, mensen op een afstand te houden en heb ik dus hele goede vrienden, die ik probeer te overtuigen om mee te gaan...:please: , tot nu toe geen succes.
maar goed dan denk ik aan alle redenen die we hebben om het wel te doen en is alles weer goed. Ik denk dat het goed is om daarmee bezig te zijn en niet te makkelijk zo'n beslissing te maken. Ondertussen hoop ik dat ik niet te vaak op programma's stuit als: ik vertrek en van die huiltoestanden....:'-(

houd jullie op de hoogte,

grtz San

Comment

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer